Οι συναντήσεις είναι βιωματικές, συνδυάζοντας θεωρητική κατάρτιση, πρακτικές ασκήσεις και αναστοχαστικές συζητήσεις. Οι γονείς ενισχύουν την αυτογνωσία τους, αναλύουν τη δυναμική στις σχέσεις τους και αποκτούν δεξιότητες για να αντιμετωπίζουν τις καθημερινές προκλήσεις της γονεϊκότητας. Υποστηρίζονται από την ομάδα, ενώ η ανταλλαγή εμπειριών με άλλους γονείς ενισχύει την αίσθηση κοινότητας και τη δέσμευση για προσωπική ανάπτυξη. Οι γονείς καλλιεργούν την αυτοεκτίμηση και αναγνωρίζουν τη σημασία της προσωπικής τους εξέλιξης για την ευημερία της οικογένειας.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη σημασία του παιχνιδιού ως μέσο επικοινωνίας και σύνδεσης. Το παιχνίδι, ως «φυσική γλώσσα» των παιδιών, εκφράζει τα συναισθήματα, τις ανάγκες και την δημιουργικότητα τους. Οι γονείς καθοδηγούνται να συμμετέχουν ενεργά στο παιχνίδι, δημιουργώντας ένα περιβάλλον αποδοχής και ασφάλειας. Μέσα από βιωματικές ασκήσεις, μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τις συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών, να ενισχύουν τις δεξιότητες επικοινωνίας τους και να καλλιεργούν τη συνεργασία με τα παιδιά.

Η ομάδα εστιάζει στο να βοηθήσει τους γονείς να παρατηρούν τις αντιδράσεις των παιδιών τους και να προσαρμόζουν τις δραστηριότητες στην καθημερινότητα, ενισχύοντας τη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη. Το παιχνίδι γίνεται εργαλείο ενδυνάμωσης της σύνδεσης, προάγοντας την έκφραση, τη δημιουργικότητα και την επίλυση προβλημάτων, ενώ ενισχύει τον δεσμό γονέα-παιδιού, δημιουργώντας ένα υποστηρικτικό και αγαπητικό περιβάλλον για την ανάπτυξη του παιδιού.

Σας περιμένουμε στον φιλόξενο χώρο του πνευματικού κέντρου της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου Ν. Χηλής την Παρασκευή 22/11/2024 στις 17:30- 19:30 για την 1η μας συνάντηση.

Οι συναντήσεις (συνολικά 15)  θα πραγματοποιούνται κάθε Παρασκευή 17:30- 19:30 στο πνευματικό κέντρο.

Για πληροφορίες και εγγραφές 

Τσιλιγκαρίδου Κυριακή 6974548991

π.Γραμμένος Αθανάσιος 6948541114

Στο άκουσμα των Χριστουγέννων, ο καθένας μας έχει να πει πολλά για τις εικόνες, τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα που του γεννιούνται. Οι γιορτές αυτές αποτελούν ευκαιρία για συνάντηση, για ξεκούραση, για εντατική εργασία, για διακοπές ή και πηγή άγχους, ανασφάλειας και θλίψης.

Γυρίζοντας πίσω στο χρόνο για όλους μας, πριν πάμε ακόμη στον παιδικό σταθμό, κάτι άλλαζε εκείνες τις μέρες. Οι γονείς μας στολίζανε το σπίτι με ένα σωρό πράγματα που το καθένα κάτι συμβόλιζε. Μας έφερναν δώρα οι συγγενείς και οι φίλοι και ήταν ευκαιρία να πραγματοποιηθούν επισκέψεις, οι οποίες είχαν επίκεντρο εμάς. Μετά, καθώς ξεκινήσαμε τη σχολική μας ζωή, τα Χριστούγεννα αποτελούσαν την πρώτη μεγάλη περίοδο διακοπών από το σχολείο. Μια περίοδος ξεκούρασης, χαλάρωσης, παιχνιδιού και εορτασμού της γέννησης του Χριστού, μιας γιορτής που δίνει μεγάλη αξία στο παιδί, το οποίο έρχεται να δώσει ελπίδα και να εκπληρώσει σημαντικές ανάγκες στους ενήλικες.

Για τα παιδιά, ωστόσο, που το κλίμα της οικογένειας ήταν φορτισμένο με τσακωμούς, εντάσεις, ήταν έντονη η απουσία σημαντικών ανθρώπων ή είχε συμβεί κάτι δυσάρεστο, η περίοδος των Χριστουγέννων μπορεί να αποτελούσε και να αποτελεί και στο παρόν, ως ενήλικες, πηγή στρες, αίσθησης μοναξιάς και φόβου πως δεν αξίζουν τη φροντίδα και τη συντροφιά.

Κατά την περίοδο της εφηβείας, μιας περιόδου όπου όλα τίθενται υπό διαπραγμάτευση και υπό αμφισβήτηση, κάποιοι έφηβοι συνεχίζουν να περνούν τις γιορτές με τη διευρυμένη οικογένεια, κάποιοι με ένα δύο συγγενικά πρόσωπα και κάποιοι επιλέγουν να δοκιμάσουν να περάσουν τις γιορτές με φίλους, διοργανώνοντας κάποιο πάρτι, πηγαίνοντας στην αγαπημένη τους καφετέρια ή ακόμη και στο πάρκο που έχει γίνει το στέκι τους. Κάποιοι μπορεί να επιλέξουν να περάσουν τις γιορτές μοναχικά, δίχως να συμμετέχουν με κάποιον τρόπο σε κάποια συνεύρεση και έτσι ή να κοιμηθούν, ή να δουν ταινία ή να ξημερώσουν σε κάποιο internet café.

Στην ενήλικη ζωή, η πρωτύτερη σχέση με την οικογένεια έχει ίσως αλλάξει, ίσως όχι. Αυτό είναι ένα κομβικό σημείο για το πώς ο κάθε ενήλικας επιλέγει να περάσει τις γιορτές. Έρχονται και αναβιώνονται πολλά από τα συναισθήματα της παιδικής ηλικίας που μας δημιουργούν νοσταλγία ή δυσφορία για αυτά που ζήσαμε και έχουν πια περάσει. Αν δεν συμφιλιωθούμε με αυτό το γεγονός, δεν το αποχαιρετίσουμε τιμώντας το και δίνοντάς του χώρο μέσα μας, μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο. Προσπαθούμε να αναβιώσουμε το παρελθόν, αν ήταν ικανοποιητικό ως προς τις ανάγκες μας ή τρέμουμε πως θα συμβούν τα ίδια δυσάρεστα γεγονότα και θα ξανανιώσουμε μόνοι και εγκαταλειμμένοι.

Έτσι, τείνουμε να φροντίσουμε να «κάνουμε» ό,τι περνάει από το χέρι μας προκειμένου να σιγουρευτούμε πως θα είμαστε «χαρούμενοι» εκείνες τις ημέρες ή τουλάχιστον να αποφύγουμε τα συναισθήματα της στεναχώριας, του πόνου, της μοναξιάς και της αίσθησης κενού.

Βέβαια, φέτος τα Χριστούγεννα μπορούν να αποτελέσουν ευκαιρία να ενηλικιωθούμε ψυχικά και να σταθούμε στις πραγματικές μας ανάγκες (Βασιλειάδης, 2015), οι οποίες για τον καθένα είναι τόσο μοναδικές όσο και ο ίδιος. Ο κάθε άνθρωπος γνωρίζει με ποιον τρόπο μπορεί να τροφοδοτήσει τον εαυτό του ή αν δεν το γνωρίζει και φοβάται, ποτέ δεν είναι αργά για νέα ξεκινήματα. Κάτι που συχνά ξεχνάμε στην καθημερινότητα είναι η ανάγκη μας για πνευματικότητα. (A.S.E.R.V.I.C., 2016). Τα Χριστούγεννα μπορούν να αποτελέσουν ευκαιρία να δώσουμε το προσωπικό μας νόημα στη ζωή, στη σχέση με τον εαυτό μας και τους ανθρώπους. Αν δώσουμε προτεραιότητα σε αυτές τις ανάγκες του εαυτού μας, θα διαπιστώσουμε πως δεν θα υπάρχει κάτι που κάναμε ή δεν κάναμε όπως έπρεπε, μιας και προέκυψε από τη φροντίδα των αναγκών μας.

Αφήνοντας τις προσδοκίες που μας επιφορτίζουν με πολύ συγκεκριμένους τρόπους διάθεσης και συμπεριφοράς, μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να σταθεί στο παρόν. Έτσι δεν θα υπάρχει κάτι που θα διαψευθεί στο πέρασμα των ημερών, αφήνοντας πικρία και ενοχές πως πάλι κάτι δεν καταφέραμε (Αβραάμ Ευαγγελία, 2019).

Δεν θέλω να αφήσω απ’ έξω τους ανθρώπους που εκείνες τις ημέρες εργάζονται σκληρά και δεν έχουν πολλά περιθώρια να επιλέξουν τι θα κάνουν ή δεν θα κάνουν. Έχουν την ευκαιρία, στεκούμενοι στα συναισθήματά τους να τα μοιραστούν και, έτσι, να νιώθουν πως υπάρχει σύνδεση, ακόμη και αν δεν είναι στο ίδιο γιορτινό τραπέζι με αυτούς που επιθυμούν.

*Αβραάμ Ευαγγελία (2019), Όσα πιο πολλά φώτα έξω τόσο πιο σκοτεινά μέσα μας. Ανακτήθηκε από https://www.psychologynow.gr/

*Association for Spiritual, Ethical and Religious Values in Counseling, (2016) ASERVIC spiritual competences. Retrieved from http://www.aservic.org/resources/spiritual-competencies.

*Βασιλειάδης Γρηγόρης (2015), Θέλεις να βελτιώσεις την Ψυχολογία σου αυτά τα Χριστούγεννα; Ερωτήσεις που χρειάζεται να υποβάλεις στον εαυτό σου αυτές τις διακοπές. Ανακτήθηκε από https://www.psychologynow.gr/

Οι περισσότεροι περιμένουμε το καλοκαίρι με προσμονή. Κάνουμε σκέψεις για αλλαγές που χρειαζόμαστε και ελπίζουμε πως θα βρούμε χρόνο και ενέργεια, για να τις πραγματοποιήσουμε. Άλλες φορές περιμένουμε απλώς να κάνουμε διάλειμμα και να δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να χαλαρώσει και να απολαύσει στιγμές ξεγνοιασιάς, αλλά και βαρεμάρας. Παρόλο που στην ενήλικη ζωή μπορεί να μη συμβούν όλα αυτά λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων, το σώμα έχει μνήμη και θυμάται ό,τι το έχει ωφελήσει αυτή η εποχή. Αρκεί να παρατηρήσουμε τα παιδιά, για να θυμηθούμε και, ίσως, έτσι κάτι μας κινητοποιήσει και τελικά προσφέρουμε στον εαυτό μας το χρόνο που χρειαζόμαστε.

Μετά την καθιερωμένη βουτιά στη θάλασσα και τα παιχνίδια με το νερό, τα παιδιά δεν βλέπουν την ώρα να βγουν στην αμμουδιά και να παίξουν με την άμμο. Το ξέγνοιαστο παιχνίδι στην άμμο θεωρείται θεραπευτικό, καθώς ενισχύει την ωρίμανση της ψυχοσυναισθηματικής κατάστασης των παιδιών, τη φαντασία και το συμβολικό παιχνίδι. Προσφέρει, ακόμη, έντονη δράση και τονώνει την αδρή (αμφίπλευρος συντονισμός, δύναμη, αντοχή, ενδυνάμωση άνω και κάτω άκρων) και τη λεπτή κίνησή τους.

Η άμμος είναι ένα παιχνίδι που προσαρμόζεται, πλήρως, τόσο στο γνωστικό επίπεδο των παιδιών όσο και στις δεξιότητες που έχουν ήδη κατακτήσει. Όπως αναφέρει και η Κωνσταντίνα Ντουντούμη, θα μπορούσαμε να κατατάξουμε αυτού του είδους το παιχνίδι στην κατηγορία "παιχνίδι ανοικτού τύπου", καθώς δίνει στο παιδί την απόλυτη ελευθερία να εκφράσει όλα όσα θέλει, όσα φαντάζεται και όσα νιώθει χωρίς να πρέπει να ακολουθήσει στερεοτυπικά μοτίβα.

Τα παιδιά κάτω των 2 ετών μπορούν να κάτσουν απλά στην άμμο και να την περιεργαστούν, ενώ τα μεγαλύτερα μπορούν να δημιουργήσουν τα δικά τους πρωτότυπα δημιουργήματα, να φτιάξουν κάστρα και, φυσικά, να στήσουν δημιουργικό παιχνίδι με αυτήν ως βασικό τους υλικό. Επιπλέον, σύμφωνα με τη Virginia Axline, το παιχνίδι με την άμμο επιτρέπει την ενσωματική επαφή με το περιβάλλον, γεγονός που διευκολύνει τα παιδιά να ανακαλύψουν και να διευρύνουν τα όριά τους με ασφάλεια.

Βρείτε ευκαιρίες να παίξετε με τα παιδιά στην άμμο, και μετά από λίγο θα παρατηρήσετε το σώμα σας να έχει χαλαρώσει και το μυαλό σας να έχει κάνει μια ανάπαυλα από τις σκέψεις για προγραμματισμό, οργάνωση και έλεγχο, που τόσο πολύ το κουράζουν σχεδόν νυχθημερόν.

Μια δεύτερη σωματική μνήμη είναι τα γυμνά πέλματα. Το καλοκαίρι μάς επιτρέπει να βγάλουμε τα παπούτσια και να επιτρέψουμε στα πόδια μας να κινηθούν με ευελιξία. Όπως αναφέρει η Αναΐς Παρίσι, για τα μωρά και τα νήπια, ειδικότερα, η εξερεύνηση του κόσμου με γυμνά πόδια προσφέρει αισθητηριακή διέγερση που βοηθάει στην ανάπτυξη πολλών περιοχών του εγκεφάλου τους. Μέσα από νέες εμπειρίες χτίζονται οι νευρώνες τους. Τα πέλματα είναι μια από τις περισσότερο πλούσιες σε νευρικές απολήξεις περιοχές του σώματος. Όταν λοιπόν επιτρέπουμε στα παιδιά να αισθάνονται τις διαφοροποιήσεις στην υφή και το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, τα βοηθούμε να αντιλαμβάνονται το περιβάλλον τους, και να αναπτύσσουν ισορροπία και συντονισμό κινήσεων, χτίζοντας το νευρομυϊκό σύστημά τους.

Παρατηρήστε πόση ανακούφιση νιώθετε μόλις βγάζετε τα παπούτσια, και πώς μπορείτε να ρυθμίσετε τη θερμοκρασία τους σώματός σας από εκεί. Όταν περπατάμε ξυπόλυτοι σε σχετικά ασφαλές έδαφος, όπου δεν κινδυνεύουμε να τραυματιστούμε, προσφέρουμε ένα μασάζ σε όλο μας το σώμα και ταυτόχρονα αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία να προσφέρουμε στον εγκέφαλό μας νέα ερεθίσματα.

Τέλος, η ανάγκη για στιγμές βαρεμάρας, ονειροπόλησης είναι πάντα παρούσα, μιας και όταν βαριόμαστε, αν αφεθούμε με εμπιστοσύνη σε αυτή την κατάσταση θα μας επισκεφθεί η φαντασία. Και τότε είναι πολύ πιο πιθανόν να ξαναβρούμε την ενεργητικότητά μας και να μας έρθουν απαντήσεις για θέματα που νομίζαμε πως τα είχαμε εξαντλήσει.

Αφήνοντας τα παιδιά για χρονικά διαστήματα, όπως το καλοκαίρι, δίχως ιδιαίτερο προγραμματισμό, τους επιτρέπουμε να μπορούν να λειτουργούν από μόνα τους, καθώς και να θέτουν και να επιτυγχάνουν δικούς τους στόχους. Αυτό έχει παράλληλα συνδεθεί με καλύτερη υγεία, καλύτερη σχολική επίδοση και μια πιο σταθερή εργασιακή ζωή αργότερα. Η πλήξη, μέσα στην υπερδιέγερση, μπορεί να δώσει στα παιδιά την ευκαιρία να ασκήσουν τη δημιουργικότητα και την ανάπτυξη της πρωτοβουλίας, την επιμονή, αλλά και την αίσθηση ότι μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή τους.

«Όταν παίζω είναι σαν να σταματάει ο χρόνος. Το πριν και το μετά λίγη σημασία έχουν, μπροστά στο τώρα που με παρασέρνει το παιχνίδι…», θα μας έλεγε ένα παιδί. Για τα παιδιά το κάθε τι μπορεί να αποτελέσει αφορμή για παιχνίδι και αντιστέκονται, όταν κάποιος πάει να τους διακόψει.

Σύμφωνα με την Ψυχαναλυτική θεωρία, η οποία άλλωστε προέρχεται από την παλιά θεωρία της «Κάθαρσης» (βλ. Έλληνες τραγικοί), το παιχνίδι γίνεται αντιληπτό ως η προσπάθεια του παιδιού για συμφιλίωση με τα συγκινησιακά του βιώματα και τη διαχείριση του άγχους του, κυρίως, με συμβολικό τρόπο (Hoxter, 1996).

Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με τη Συμπεριφοριστική θεωρία, παρατηρώντας πειραματικά το παιχνίδι των παιδιών, αυτό ορίζεται ως μια άλλοτε μιμητική, άλλοτε εξωτερικά και περιβαλλοντικά καθοριζόμενη δράση, μέσω της οποίας αποσκοπεί το παιδί να μάθει, να αναζητήσει, να ικανοποιηθεί (Αντωνιάδης, 1994).

Τέλος, σύμφωνα με τη Γνωστική θεωρία, η οποία ασχολήθηκε με το παιχνίδι ως κοινωνικό και ως ιστορικό φαινόμενο, αναγνωρίζονται οι περιβαλλοντικοί και οι βιολογικοί παράγοντες ως σημαντικές επιρροές στο παιχνίδι του παιδιού, δίνοντας ταυτόχρονα ιδιαίτερη έμφαση στη διεργασία των συμβόλων και των νοημάτων του (Αντωνιάδης, 1994).

Μέσα από τα μάτια της προσωποκεντρικής προσέγγισης, το παιχνίδι είναι όλα αυτά, αλλά και κάτι παραπάνω. Είναι ο χώρος ανάπαυσης του ανθρώπου, ο χώρος ανάμεσα στο «μέσα» και στο «έξω», ο χώρος όπου συναντιούνται οι δύο πραγματικότητες και γίνονται μία (Winnicott, 1971). Μέσω του παιχνιδιού, το παιδί δημιουργεί μια διαλεκτική σχέση με τον κόσμο, όπου επεξεργάζεται και εσωτερικεύει ό,τι χρειάζεται από το περιβάλλον του και, ταυτόχρονα, εξωτερικεύει και συνδέει τον εσωτερικό του κόσμο με την πραγματικότητα του περιβάλλοντός του (Braun, 1991).

Άλλωστε, πέραν της αποδοχής που έχει ανάγκη το παιδί από το περιβάλλον του, αποτελεί επίσης ανάγκη να αποδεχτεί και το ίδιο το παιδί το περιβάλλον του, ώστε να προσαρμόζεται και να βρίσκει κάθε φορά ταιριαστούς τρόπους να λειτουργήσει η τάση πραγμάτωσής του (Rogers & Sanford, 1989). Αυτή η διαδικασία στην παιδική ηλικία πραγματοποιείται μέσω του παιχνιδιού, όπου το παιδί βρίσκει και διαπραγματεύεται τα όριά του, μαθαίνει τον εαυτό του και διαμορφώνει την προσωπικότητά του (Αντωνιάδης, 1994). Επίσης, καθώς παίζει, εμπλουτίζει το συναισθηματικό του κόσμο και τη συνολικότερη εμπειρία του (Κοτσακώστας/Καρανταΐδου/Μιχαλόπουλος, 2000).

Ως αποτέλεσμα, διευρύνεται το αντιληπτικό του πεδίο, μιας και το παιχνίδι είναι η φυσική γλώσσα του παιδιού, η οποία συμβάλλει στη συμβολοποίηση των εμπειριών του, δίνοντάς τους έτσι νόημα και αξία (Mearns & Thorne, 2000). Με άλλα λόγια, φέρνει τον κόσμο στα μέτρα του και γίνεται μέλος της κοινωνίας.

Συνεπώς, το παιδί που δεν έχει το χρόνο ή την ευκαιρία να παίξει θα παρουσιάσει προβλήματα στην ανάπτυξη και την κοινωνικοποίησή του. Το παιχνίδι είναι μια διαδικασία αγωγής, μια αναγκαία αυτo-εκπαίδευση. Μέσα από το παιχνίδι το παιδί ασκεί τις αισθήσεις του, αποκτά πλούσιες εμπειρίες και παραστάσεις, εμπλουτίζει το συναίσθημά του, διεγείρει τη φαντασία του, εξασκείται στο να σκέφτεται, να κρίνει, να σχεδιάζει.

Η αναγκαιότητα και η παιδαγωγική αξία του παιχνιδιού είχε τονιστεί στην αρχαιότητα από τον Πλάτωνα, αλλά και από μεταγενέστερους παιδαγωγούς όπως ο Montaigne, o Rousseau και άλλοι (Κοτσακώστας/Καρανταΐδου/Μιχαλόπουλος, 2000).

Συνοψίζοντας, γίνεται αντιληπτό ότι το παιχνίδι είναι μια ουσιαστική δραστηριότητα στη ζωή του κάθε παιδιού, γιατί συμβάλλει ουσιαστικά στη συγκρότηση της υποκειμενικότητας και της προσωπικότητάς του. Μπορούμε, λοιπόν, να πούμε ότι το παιχνίδι όχι μόνο αποτελεί μια ουσιαστική λειτουργία στη ζωή του παιδιού, αλλά καθοδηγεί και την ανάπτυξή του.

Ως ενήλικες, έχουμε την ευκαιρία να συναντηθούμε με τα παιδιά μέσω του παιχνιδιού και να γίνουν οι οδηγοί μας για μια υγιή και ισότιμη σχέση (Αντωνιάδης, 1994), επιτρέποντάς τους να αναπτυχθούν ομαλά ως προς αυτό που τους ταιριάζει περισσότερο.

Κλείνοντας, αντί επιλόγου παρατίθενται δυο ενδεικτικά αποφθέγματα για το ρόλο και τη σημασία του παιχνιδιού στην παιδική ηλικία, αλλά και για όλη τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου.

«Σε μια ώρα παιχνιδιού μπορεί κανείς να ανακαλύψει περισσότερα πράγματα

για ένα πρόσωπο παρά σε ένα χρόνο συζήτησης»

Πλάτωνας

«Ο άνθρωπος παίζει μόνο εκεί που είναι άνθρωπος, με όλη τη σημασία της λέξης,

και μόνο εκεί που μπορεί να παίζει είναι πραγματικά άνθρωπος»

Friedrich Schiller

*Αντωνιάδης, Α., (1994) Το παιχνίδι, University Studio Press, Θεσσαλονίκη.

* Κοτσακώστας Μ., Καρανταΐδου Στ., Μιχαλόπουλος Γ., Σωμαράκης Σ., (2000)

Το παιχνίδι στη Θεωρία του Vygotsky, στο Virtual Scholl, The sciences of Education Online, τόμος 2, τεύχος 1, Μάιος του 2000. http://www.auth.gr/virtualschool/2.1/Praxis/Kotsakosta.html 

*Hoxter S., (1996) Παιχνίδι και Επικοινωνία στο: Μπόστον Μ. και Ν. Ντολ (επιμ.) Ο ψυχοθεραπευτής του παιδιού. Προβλήματα που αντιμετωπίζουν παιδιά και Νεαρά άτομα (μτφ. Τσαρμακλή Δ. και Ι. Τετέρη), Καστανιώτης, Αθήνα.

*Mearns, D. & Thorne, B. (2000). Person-centered therapy today: New frontiers in theory and practice. London: Wiley.

*Rogers, C. R., & Sanford R. C., (1989). Client-centered psychotherapy. In H. I. Kaplan & B. J. Sadock (Eds) Comprehensive textbook of psychiatry (Vol. V. pp.1482-1501). Baltimore: Williams & Wilkins.

*Rubhiter, R. (1959). Motivation reconsidered: the concept of competence. Psychology Review, 66-315.